Kalendarz Objawień Matki Bożej w Gietrzwałdzie

Sporządzono w Gietrzwałdzie, dnia 24 sierpnia 1877 r.

Na wezwanie stawił się pan właściciel Józef Gross z Gietrzwałdu i zapytany o charakter Augusty Szafryńskiej złożył do protokołu następujące oświadczenie:

Dziewczynka jest mi znana od najwcześniejszych lat; od ósmego do dziesiątego roku życia przebywała w moim domu, gdzie była zatrudniona przy pasieniu gęsi. Po tym czasie przebywała u swoich rodziców, jednak często do nas przychodziła. Od dnia 27 czerwca przebywa u nas jako gość, przy czym w naszym domu służy także jej siostra.

Co do jej charakteru i prowadzenia się, nie mogę o niej powiedzieć nic nagannego. Nie dostrzegłem u niej żadnej przebiegłości. Zachowuje się w sposób prosty i naturalny, nie jest skłonna do ponurości ani zamknięcia w sobie i także w tym czasie, gdy przychodzi do naszego domu, okazuje się świeża i radosna. Zawsze prowadziła się dobrze, była posłuszna i chętna do pracy.

Mogę ponadto dodać, że przy okazji tych objawień maryjnych bywało, iż od niektórych osób, które mnie odwiedzały i którym dziewczynkę przedstawiano, otrzymywała propozycje podarunków, jednak takie oferty zawsze odrzucała. Ogólnie jestem przekonany o prawdomówności i szczerości tej dziewczynki także w niniejszej sprawie.

v. us. Gross
a. us. Stock, archiprezbiter
Karau, archiprezbiter
Rysiewski

Sporządzono w Gietrzwałdzie, dnia 24 sierpnia 1877 r.

Na wezwanie stawia się dziś Augusta Szafryńska, stąd, córka zmarłego czeladnika młynarskiego W. Szafryńskiego i jego wciąż żyjącej żony Anny z domu Szlonga, i składa następujące oświadczenia:

Mam 13 lat (urodziłam się 20 marca 1864 roku), zostałam już dopuszczona do świętych sakramentów, jednak nadal uczęszczam do miejscowej szkoły. Od dnia 27 czerwca bieżącego roku miałam różne objawienia, co do których początkowo nie potrafiłam sobie wyrobić zdania, co mogłyby one oznaczać. Dopiero trzeciego dnia tych objawień zostałam skłoniona do zadania objawieniu pytania, kim ono jest, i otrzymałam odpowiedź: „Jestem Najświętsza Maryja Panna, Niepokalanie Poczęta”.

Przy pierwszym objawieniu odczuwałam w sobie lęk; myślałam, że oznacza to koniec świata. Później już się nie bałam, gdy objawienie dało się poznać jako Matka Boża. O pierwszym objawieniu opowiedziałam najpierw mojej matce, a następnego dnia także moim koleżankom w szkole, przekazując im bliższe okoliczności. Matka początkowo nie chciała mi uwierzyć, a koleżanki dziwiły się temu. Poza tym jednak nie mówiłam o tym więcej. Również wobec innych ludzi nie czyniłam żadnych dobrowolnych zwierzeń. Gdy byłam pytana, odpowiadałam krótko i zaraz odchodziłam.

Nie wyobrażałam sobie niczego w związku z tymi objawieniami ani nie zastanawiałam się, dlaczego właśnie mnie okazano taką łaskę. Wcześniej o podobnych objawieniach nie słyszałam ani na lekcjach, ani w zwyczajnych rozmowach, i nie dowiedziałam się również, aby podobne objawienia miały obecnie występować w innych miejscach.

Podczas obecnych objawień nie odczuwałam żadnych zmian cielesnych, żadnego złego samopoczucia, ani szczególnego zimna, ani gorąca. W chwili zbliżania się objawienia zapada nagle wokół mnie zupełna ciemność. Modlitwę różańcową, którą rozpoczęłam przed objawieniem i którą w ciszy współodmawiam z zgromadzonymi ludźmi, kontynuuję po nastaniu objawienia w duchu, aż do chwili, gdy zadaję objawieniu polecone mi pytania – co również odbywa się jedynie w duchu. Nie wiem, co dzieje się wokół mnie w tym czasie. Nie czuję, gdy – jak podobno się zdarzało – ktoś ściska mi ręce. Widzę objawienie także wtedy, gdy ktoś zakrywa mi oczy ręką.

Gdy objawienie podnosi się ze swego siedzenia, co oznacza zakończenie objawienia, pochylam się, a gdy ponownie się prostuję, widzę wszystko znów w zwyczajnym świetle dziennym. Odpowiedzi, które otrzymuję na moje pytania, są udzielane tak głośno, że – jak mi się wydaje – można by je było usłyszeć na całym cmentarzu przykościelnym. Wydaje mi się przy tym, że objawienie porusza wargami, tak jak czyni to człowiek podczas mówienia.

Również po objawieniu nie odczuwam w sobie żadnych zmian cielesnych. Oprócz objawień tutaj, na cmentarzu przykościelnym podczas modlitwy różańcowej, miałam jeszcze dwukrotnie podobne objawienia w innym czasie i bez uprzedniego odmawiania różańca. Miało to miejsce dnia 10 sierpnia bieżącego roku, gdy poszłam do Barbary Hennig, mieszkającej tu we wsi, która szyła mi kurtkę. Źle się czułam – było to po porannej modlitwie różańcowej – a Hennig zaproponowała mi, abym dla odpoczynku położyła się na jej łóżku. Zasnęłam, a potem zostałam obudzona, gdyż zdawało mi się, że ktoś chwyta mnie za ramię; po przebudzeniu ujrzałam unoszące się nade mną objawienie, które – nie będąc przeze mnie zagadnięte – nakazało mi, abym odtąd zawsze tam przychodziła. Leżałam wówczas jeszcze na łóżku.

Po mojej relacji następnego dnia zaraz po południu przyszła do domu Hennig również Barbara Samulowska; Hennig wezwała nas, abyśmy ponownie położyły się do łóżka. Barbara zasnęła, ja nie. Wówczas objawienie ukazało się ponownie i nakazało nam pod wszelkimi okolicznościami codziennie przychodzić do tej chaty, nawet gdyby nam tego najsurowiej zakazywano. Ponieważ w istocie ksiądz proboszcz zabronił nam tych wizyt, nie chodziłyśmy tam więcej, tym bardziej że objawienie, które mamy tutaj na cmentarzu przykościelnym, na szczególne zapytanie potwierdziło to zakazanie i oświadczyło, iż tamte objawienia w chacie Hennig pochodziły od Złego.

Powyższe zeznania zostają Auguście Szafryńskiej ponownie przedstawione w obecności księdza proboszcza Weichsla, przetłumaczone na język polski, a ona oświadcza, że powiedziała całą prawdę i że w razie potrzeby gotowa jest potwierdzić przysięgą powyższe oświadczenia, przez nią uznane za zgodnie zaprotokołowane.

v. u.s. Augusta Schaffrinski
a. u.s. A. Weichsel, proboszcz
a. u.s. Stock, archiprezbiter
Karau, archiprezbiter